Δίλημμα στα παιχνίδια με ζόμπι
Όταν παίζω παιχνίδια με ζόμπι, πάντα βρίσκομαι μπροστά σε ένα γνώριμο δίλημμα: Θέλω να ζήσω την ωμή πραγματικότητα ως ένας αδύναμος άνθρωπος που προσπαθεί να επιβιώσει ενάντια σε κάθε πιθανότητα; Ή προτιμώ να γίνω ένας ασταμάτητος ήρωας δράσης που δεν φοβάται καμία ορδή νεκροζώντανων; Το Dying Light: The Beast μου δίνει τη δυνατότητα να ζήσω και τις δύο εμπειρίες. Και το κάνει εξαιρετικά.
Κυκλοφορία και ανταγωνισμός
Η Techland, το στούντιο πίσω από το Dying Light, κυκλοφόρησε το Dying Light: The Beast στα μέσα Σεπτεμβρίου 2025, σε μια περίοδο με αμέτρητες μεγάλες κυκλοφορίες. Ανάμεσα σε τίτλους όπως Hades 2, Hollow Knight: Silksong, Borderlands 4 και Silent Hill f, το Dying Light: The Beast καταφέρνει να ξεχωρίσει. Το παιχνίδι, σε προοπτική πρώτου προσώπου, σε βάζει στα παπούτσια του Kyle Crane, του πρωταγωνιστή από το αρχικό Dying Light του 2015. Μετά από 13 χρόνια φρικτών πειραμάτων, ο Kyle έχει μετατραπεί σε ένα υβρίδιο ανθρώπου-ζόμπι, αποκτώντας υπεράνθρωπες ικανότητες παρόμοιες με των πιο ισχυρών εχθρών, χωρίς όμως να χάνει την ανθρωπιά του.
Εκδίκηση στις Άλπεις
Ο Kyle ξεκινά να εκδικηθεί τον Baron, τον άνθρωπο που ευθύνεται για τα βασανιστήριά του, διασχίζοντας μια ανοιχτού τύπου εκδοχή των Δυτικών Άλπεων γεμάτη ζόμπι. Η εξερεύνηση αυτού του κόσμου είναι απόλαυση από μόνη της· αφού εξασφαλίσεις ένα παλιό μοναστήρι, σύντομα θα βρεθείς να περιηγείσαι σε ένα πανέμορφο χωριό και μια αχανή εξοχή με φόντο χιονισμένα βουνά. Όπως κάθε σωστό παιχνίδι με ζόμπι, το Dying Light: The Beast κατανοεί ότι ένας κόσμος χωρίς ανθρώπους δεν είναι μόνο σκοτεινός και απελπιστικός· μπορεί να είναι και εντυπωσιακά όμορφος.
Εξερεύνηση και παρκούρ
Η ομορφιά της περιοχής δεν είναι το μόνο που προσφέρει το περιβάλλον· για να μετακινηθείς, ο Kyle μπορεί να πάρει αυτοκίνητο ή να αξιοποιήσει τις εξαιρετικές του ικανότητες στο παρκούρ: τρέξιμο, άλματα, σκαρφάλωμα και γλίστρημα. Η οδήγηση στον εγκαταλελειμμένο αυτοκινητόδρομο είναι διασκεδαστική, ειδικά όταν παρασύρεις κάποιο ζόμπι, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την ένταση και την ελευθερία του παρκούρ στις στέγες, όπου κάθε λάθος άλμα μπορεί να είναι μοιραίο. Δυστυχώς, επειδή το μεγαλύτερο μέρος του χάρτη είναι δάσος ή εξοχή, μόνο η Old Town προσφέρει αρκετές ευκαιρίες για παρκούρ στις στέγες — είναι αρκετό για να ικανοποιήσει την ανάγκη μου για παρκούρ, αλλά δεν θα έλεγα όχι και σε ένα ακόμα χωριό.
Μάχη με τα ζόμπι
Βλέποντας αυτό το εντυπωσιακό τοπίο να κατακλύζεται από ζόμπι θα έπρεπε να με στεναχωρεί… Αλλά δεν συμβαίνει, γιατί η μάχη με τα ζόμπι στο Dying Light: The Beast είναι πραγματική απόλαυση. Μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε όπλα σώμα με σώμα και όπλα από απόσταση, αν και τα πρώτα έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αφού τα πυρομαχικά είναι σπάνια — και οι πυροβολισμοί προσελκύουν ζόμπι. Ευτυχώς, η μάχη σώμα με σώμα είναι η καλύτερη επιλογή· κάθε χτύπημα αφήνει εμφανή σημάδια στα ζόμπι και νιώθεις πραγματικά τη δύναμη, ειδικά με βαριά όπλα. Εξίσου χρήσιμα είναι τα εργαλεία του The Beast: χειροβομβίδες, μολότοφ, δολώματα και — προσωπικό αγαπημένο — μαχαίρια ρίψης. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ικανοποιητικό από το να εξουδετερώνεις αθόρυβα μικρά ζόμπι με μια καλά στοχευμένη λεπίδα.
Ποικιλία στη δράση
Σε μια αποκάλυψη με ζόμπι, δεν θες απλώς να τους πυροβολείς, σωστά; Θέλεις να τους συνθλίβεις, να τους μαχαιρώνεις, να τους εξουδετερώνεις αθόρυβα, να τους κλωτσάς από ταράτσες, να τους παγιδεύεις, να τους καίς, ίσως και να τους πετυχαίνεις με βέλος από βαλλίστρα ενώ πετάς από πάνω τους σε αργή κίνηση… Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα μπορείς να κάνεις χάρη στο πλούσιο οπλοστάσιο και τα gadgets του Dying Light: The Beast, προσαρμόζοντας κάθε προσέγγιση στη δική σου τακτική.
Ειδικές ικανότητες του Kyle
Αυτά είναι τα βασικά εργαλεία μάχης — τι γίνεται όμως με τις ειδικές ικανότητες του Kyle; Η πρώτη, το Beast Mode, είναι ταυτόχρονα εντυπωσιακή και κάπως μονότονη. Όταν ενεργοποιείται, ο Kyle γίνεται υπεράνθρωπα δυνατός για λίγο, διαλύοντας όποιο ζόμπι πλησιάσει. Την πρώτη φορά που το χρησιμοποίησα, η αδρεναλίνη χτύπησε κόκκινο, αλλά όσο το χρησιμοποιούσα, συνειδητοποίησα κάτι: Περισσότερο από μια εντυπωσιακή ικανότητα, το Beast Mode μοιάζει με cheat code.
Ισορροπία δυσκολίας
Στην αρχή, το Beast Mode ενεργοποιείται αυτόματα όταν δέχεσαι ή προκαλείς ζημιά, αλλά αργότερα μπορείς να τροποποιήσεις το skill tree και να το χρησιμοποιείς όποτε θέλεις. Σε κυνηγάει ορδή; Το Beast Mode τους εξαφανίζει σε δευτερόλεπτα. Δύσκολο stealth σημείο; Το Beast Mode καθαρίζει το χώρο. Αντιμετωπίζεις δυνατό boss; Απλώς χρησιμοποίησέ το για να του ρίξεις μεγάλο μέρος της ζωής του. Θεωρητικά ακούγεται ιδανικό, αλλά στην πράξη μειώνει σημαντικά το αίσθημα απειλής που αναζητώ σε ένα παιχνίδι επιβίωσης με ζόμπι.
Προσαρμογή εμπειρίας
Σκέφτηκα να αγνοήσω αυτή την ικανότητα, αλλά να μην χρησιμοποιείς το Beast Mode σε ένα παιχνίδι που λέγεται The Beast είναι κάπως παράξενο. Μια καλύτερη λύση είναι να παίξεις σε brutal mode (υψηλή δυσκολία) αντί για survival mode (κανονική δυσκολία), ώστε κάθε μάχη να γίνεται πιο απαιτητική. Να έχεις υπόψη, όμως, ότι το loot, τα αποθέματα στα καταστήματα και ακόμα και η μπάρα αντοχής σου θα έχουν περιορισμούς.
Survivor Sense: Ιδανική ισορροπία
Σε αντίθεση με το Beast Mode, η ειδική ικανότητα Survivor Sense είναι άψογα σχεδιασμένη. Με αυτή τη σάρωση εντοπίζεις όλα τα κοντινά αντικείμενα και ζόμπι — αλλά μόνο τα “volatile” ζόμπι, δηλαδή εκείνα με αυξημένη κινητικότητα και ικανότητα να ειδοποιούν την ορδή. Αυτό βρήκα ότι προσφέρει την τέλεια ισορροπία· δεν θέλω να βλέπω κάθε ζόμπι, γιατί έτσι χάνεται ο φόβος και η ανάγκη για προσοχή, stealth και τακτικές αποφάσεις που χαρακτηρίζουν τα Dying Light. Από την άλλη, χωρίς τη δυνατότητα να μαρκάρω τα volatile ζόμπι, τα stealth σημεία θα ήταν υπερβολικά δύσκολα — θα έπρεπε να ανεβάσω τη φωτεινότητα της οθόνης στο 100.
Μικρές ελλείψεις στη χρηστικότητα
Το μόνο που θα μπορούσε να βελτιωθεί στο Survivor Sense είναι η ορατότητα των αντικειμένων. Με ένα μικρό γκρι σημαδάκι, το loot εύκολα σου ξεφεύγει και δεν βρήκα κάποια επιλογή προσβασιμότητας για να το διορθώσω. Μιας και μιλάμε για μικρές ενοχλήσεις, θα ήταν χρήσιμο να υπάρχει fast travel και auto-loot — το να μαζεύεις υλικά από κάθε ζόμπι δεν είναι και το πιο διασκεδαστικό κομμάτι του παιχνιδιού. Κάποιες αδυναμίες είναι αρκετά μικρές για να τις παραβλέψεις (όπως οι αγγλικές πινακίδες δρόμων και καταστημάτων ή τα βολικά βαμμένα σημεία αναρρίχησης σε φυσικά βράχια), όμως μια πιο εμφανής αδυναμία του Dying Light: The Beast είναι η ιστορία του.
Απλοϊκή πλοκή
Ο Kyle Crane είναι συμπαθής, αλλά τυπικός ήρωας δράσης με λίγα λόγια. Το μοναδικό του κίνητρο; Η εκδίκηση, φυσικά! Ο αντίπαλός του, ο Baron, είναι ο κλασικός κακός που διψά για εξουσία και έχει ατελείωτους υποτακτικούς. Όπως είναι αναμενόμενο, στην προσπάθειά του να τον κατατροπώσει, ο Kyle έχει στο πλευρό του μια αυστηρή αλλά ελκυστική επιστήμονα. Αυτό το σενάριο οδηγεί σε πολλές αποστολές τύπου “Βρες τους επιζώντες”, “Φέρε αυτό το αντικείμενο” και “Ερεύνησε αυτή την τοποθεσία”. Δεν θα αποκαλύψω ανατροπές, αλλά καμία δεν με εξέπληξε.
Συνολική εμπειρία
Ευτυχώς, δεν αναζητώ αριστούργημα αφήγησης· θέλω απλώς να εξολοθρεύω ζόμπι, και το Dying Light: The Beast είναι ένα εξαιρετικό παιχνίδι επιβίωσης με ζόμπι, με εντυπωσιακό κόσμο, απολαυστικό παρκούρ και φανταστική μάχη. Η ισορροπία ανάμεσα στη δράση και την ευαλωτότητα δεν είναι εύκολη υπόθεση, αλλά χάρη στις μεταμορφώσεις του Beast Mode και — κυρίως — στους περιορισμούς του Survivor Sense, ο Kyle Crane παραμένει αρκετά ανθρώπινος ώστε το παιχνίδι να καταφέρνει να με τρομάζει πραγματικά.