Σύνταξη και Δημιουργία Βιντεοπαιχνιδιών
Ο Svedberg-Yen είναι εκτελεστικός συντάκτης στο Polygon με πάνω από 15 χρόνια εμπειρίας στη δημοσιογραφία για ταινίες και τηλεόραση, καθώς και στην κριτική της ποπ κουλτούρας.
Η συγγραφή ενός βιντεοπαιχνιδιού είναι σίγουρα εργασία. Η συγγραφή ενός μυθιστορήματος συνήθως είναι μια ατομική διαδικασία, ενώ το σενάριο μιας ταινίας περιορίζεται σε περίπου 120 σελίδες, εκτός αν εργάζεσαι για τον Martin Scorsese. Αντίθετα, η συγγραφή ενός βιντεοπαιχνιδιού απαιτεί να γεμίσεις πολλές ώρες περιεχομένου, να προσαρμόσεις το υλικό για να ταιριάζει στο παιχνίδι και συχνά να συνεργαστείς με άλλους συγγραφείς για να διασφαλίσεις τη συνοχή. Μερικές φορές, για να τηρήσεις μια προθεσμία, απλώς πρέπει να ρίξεις λέξεις στον τοίχο, ειδικά όταν είναι 3 το πρωί. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εξαιρετικά αποτελέσματα.
Οι γαλλικές λεπτομέρειες στο Clair Obscur έχουν ενθουσιάσει τους παίκτες, αλλά ελάχιστοι χαρακτήρες είναι τόσο αγαπητοί όσο ο Esquie, ειδικά σε μια συζήτηση όπου ο υπερβολικά μεγάλος gestral αναλογίζεται τον φίλο του François με τον Verso. Ο Verso γνωρίζει τον François ως γκρινιάρη, αλλά ο Esquie επιμένει ότι “ο Franfran ήταν πάντα ‘Wheeee!’ Αλλά τώρα είναι ‘Whooo.’” Σε περίπου ένα λεπτό, ο Esquie ορίζει περαιτέρω το “whee” και το “woo” ενώ οι παίκτες επιλέγουν τη δική τους πορεία μέσα από το διάλογο. Είναι εξαιρετικά γελοίο.
Αυτός είναι ο Esquie και ο François
“Αυτό ήμουν εγώ στις τρεις το πρωί προσπαθώντας να βρω κάτι,” παραδέχεται η Svedberg-Yen με γέλιο. “Έπρεπε να γράψω επτά διαλόγους σχέσεων για τον Esquie!”
Η Svedberg-Yen αναφέρει ότι το σενάριο του Clair Obscur: Expedition 33 έχει περίπου 800 σελίδες, χωρίς να περιλαμβάνει όλους τους διαλόγους των NPC ή τα σωρό από έγγραφα που σχετίζονται με την ιστορία. Για να γεμίσει αυτόν τον όγκο, η συγγραφέας αντλεί έμπνευση από παντού γύρω της. Για παράδειγμα, η Svedberg-Yen λέει ότι ο Monoco, ο αιωρούμενος gestral που αργότερα ενώνεται με την ομάδα της Expedition 33, βασίζεται στον σκύλο της, και όταν ο σκύλος της χρειάστηκε κούρεμα, αποφάσισε να το ενσωματώσει στην ιστορία.
“Σκέφτηκα, εντάξει, αυτή θα είναι η συζήτηση για τον Monoco και τον Verso σχετικά με τα κουρέματα. Λέει, ‘φαίνεσαι σαν μια υπερβολικά μακριά σκούπα.’ Το είπα κυριολεκτικά στον σκύλο μου — και μπορούσα να το χρησιμοποιήσω.”
Η ακολουθία “whee whoo” δεν είχε και πολύ νόημα στις πρώτες ώρες της ημέρας, αλλά φαινόταν σωστή.
Αυτός είναι ο Esquie και ο François
“Ήξερα τι ήθελα να πω, ότι μιλάμε για κάτι βαρύ και λυπηρό και πώς μπορείς να νιώσεις τη χαρά και τη θλίψη,” λέει η Svedberg-Yen. “Και ήμουν τόσο κουρασμένη. Δεν είχα λέξεις. Έτσι απλώς είπα, ‘wheeeeee!’”